आदि पर्व, अध्याय 96 — काश्यकन्याहरणं, शाल्वसमागमः, अम्बावचनं च
Kāśī princesses taken; encounter with Śālva; Ambā’s declaration
सार्वभौम: खलु जित्वा जहार कैकेयीं सुनन्दां नाम | तामुपयेमे । तस्यामस्य जज्ञे जयत्सेनो नाम,सार्वभौमने युद्धमें जीतकर केकयकुमारी सुनन्दाका अपहरण किया और उसीको अपनी पत्नी बनाया। उससे उनको जयत्सेन नामक पुत्र प्राप्त हुआ
Vaiśampāyana uvāca: Sārvabhaumaḥ khalu jitvā jahāra Kaikeyīṃ Sunandāṃ nāma; tām upayeme. Tasyām asya jajñe Jayatseno nāma.
Вайшампаяна сказал: Одержав победу в битве, Сарвабхаума увёз силой кекайскую царевну по имени Сунанда и взял её в жёны. От неё родился у него сын по имени Джаяцена.
वैशम्पायन उवाच
The verse is primarily genealogical, but it implicitly highlights how royal power and warfare can shape family lines. It also invites ethical reflection: conquest-based abduction and subsequent marriage may be presented as a political reality of kṣatriya life, yet it creates tension with ideals of consent and dharma, a recurring moral complexity in the Mahābhārata.
Vaiśampāyana reports that King Sārvabhauma, after winning a conflict, carried off a Kekaya princess named Sunandā, married her, and had a son by her named Jayatsena—continuing the dynastic succession.