Shloka 6
अग्निशाप-प्रसंगः
Agni’s Curse and the Restoration of Ritual Order
इस प्रकार श्रीमहा भारत आदिपव॑के अन्तर्गत पौलोगपर्वमें अग्निशापविषयक छठा अध्याय पूरा हुआ,योगेन बहुधात्मानं कृत्वा तिष्ठामि मूर्तिषु अन्निहात्रेषु सत्रेषु क्रियासु च मखेषु च 'मैं योगसिद्धिके बलसे अपने-आपको अनेक रूपोंमें प्रकट करके गार्हपत्य और दक्षिणाग्नि आदि मूर्तियोंमें, नित्य किये जानेवाले अन्निहोत्रोंमें, अनेक व्यक्तियोंद्वारा संचालित सत्रोंमें, गर्भाधान आदि क्रियाओंमें तथा ज्योतिष्टोम आदि मखों (यज्ञों)-में सदा निवास करता हूँ
yogena bahudhātmānaṃ kṛtvā tiṣṭhāmi mūrtiṣu | agnihotreṣu satreṣu kriyāsu ca makheṣu ca ||
«Силой йоги я являю себя во множестве образов и пребываю непрестанно: в священных воплощениях огня, таких как Гархапатья и Дакшинагни; в ежедневных возлияниях Агнихотры; в длительных жертвенных сессиях (сатра), совершаемых многими жрецами; в обрядах жизненного круга, как гарбхадхана (обряд зачатия); и в великих ведийских жертвоприношениях, подобных Джйотиштоме.»
शौनक उवाच
Educational Q&A
The core teaching is that through yogic power the divine (or a transcendent being) can be present in multiple ritual forms simultaneously, emphasizing that dharmic rites—fires, daily offerings, saṃskāras, and major yajñas—are not merely external acts but loci of sacred presence when performed according to order and discipline.
Within the Adi Parva’s early framing discourse attributed to Śaunaka, the text presents a statement (in the voice of a divine/ritual principle) describing continual residence in various Vedic ritual contexts—sacred fires, Agnihotra, satras, life‑cycle rites, and Soma sacrifices—thereby linking the epic’s world to the sustaining framework of Vedic dharma.