Shloka 90
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
प्रभुर्वरिष्ठो वरदो वैशम्पायनमेव च । संहितास्तै: पृथक्त्वेन भारतस्य प्रकाशिता:,सर्वश्रेष्ठ वरदायक भगवान् व्यासने चारों वेदों तथा पाँचवें वेद महाभारतका अध्ययन सुमन्तु, जैमिनि, पैल, अपने पुत्र शुकदेव तथा मुझ वैशम्पायनको कराया। फिर उन सबने पृथक्-पृथक् महाभारतकी संहिताएँ प्रकाशित की
prabhur variṣṭho varado vaiśampāyanam eva ca | saṁhitās taiḥ pṛthaktvena bhāratasya prakāśitāḥ ||
Даша сказал: «Тот высший Владыка, наипревосходнейший и дарующий милости — Вьяса — обучил изучению четырёх Вед и также пятой Веды, Махабхараты, Суманту, Джаймини, Пайлу, своего сына Шукадеву и меня, Вайшампаяну. Затем каждый из них по отдельности обнародовал и распространил особые редакции (самхиты) Махабхараты.»
दाश उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the sanctity and reliability of the Mahābhārata through its disciplined transmission: Vyāsa teaches it within a guru–disciple lineage, and multiple learned disciples preserve and promulgate distinct recensions. Ethically, it highlights responsibility in preserving knowledge and the authority that comes from faithful learning and teaching.
Dāśa reports that Vyāsa instructed several disciples—including Vaiśampāyana—in the Vedas and the Mahābhārata, and that these disciples later disseminated separate compiled versions (saṁhitās) of the epic.