Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
शाखिनो बहवश्चापि शाखयाभिहतास्तया । काज्चनै: कुसुमैर्भान्ति विद्युत्वन्त इवाम्बुदा:,उस विशाल शाखासे टकराकर बहुत-से वृक्ष भी धराशायी हो गये। वे अपने सुवर्णमय फ़ूलोंके कारण बिजलीसहित मेघोंकी भाँति शोभा पाते थे
śākhino bahavaś cāpi śākhayābhihatās tayā | kāñcanaiḥ kusumair bhānti vidyutvanta iva ambudāḥ ||
Кашьяпа сказал: «Сражённые той громадной ветвью, многие деревья тоже пали. Но, украшенные золотыми цветами, они сияли, словно тучи, озарённые молнией.»
कश्यप उवाच
The verse highlights how overwhelming force can cause destruction, yet the scene is framed through a moral-aesthetic lens: even amid ruin, one should perceive and describe reality with clarity and restraint, using truthful imagery rather than exaggeration.
Kāśyapa describes the aftermath of a powerful blow with a huge branch: numerous trees have been knocked down, and their golden flowers make the fallen grove gleam, compared poetically to thunderclouds illuminated by lightning.