Śārṅgakānāṃ Avināśaḥ (Why the Śārṅga Birds Were Spared) | शार्ङ्गकानामविनाशः
न च पश्यामि य: पार्थ विजयेत रणे बलात् | वर्जयित्वा विरूपाक्षं भगनेत्रहरं हरम्
na ca paśyāmi yaḥ pārtha vijayet raṇe balāt | varjayitvā virūpākṣaṃ bhaganetra-haraṃ haram ||
Вайшампаяна сказал: «О Партха, я не вижу никого, кто мог бы одолеть его в битве одной лишь силой, — кроме Хары, трёхокого Владыки (Вирупакши), того, кто лишил Бхагу глаза».
वैशम्पायन उवाच
Even the greatest human martial power has limits; ultimate supremacy belongs to the divine (here, Śiva/Hara). The verse frames true strength with humility and recognition of a higher cosmic authority.
Vaiśampāyana, narrating the epic, emphasizes that the warrior being discussed is unconquerable by mere human force in battle, and names only Śiva—identified through epithets like Virūpākṣa and Bhaganetra-hara—as an exception.