प्रभासे कृष्णार्जुनसमागमः तथा द्वारकाप्रवेशः | Kṛṣṇa–Arjuna Meeting at Prabhāsa and Entry into Dvārakā
त्रिषु लोकेषु यत् किंचिद् भूतं स्थावरजड्भमम् । समानयद् दर्शनीयं तत् तदत्र स विश्ववित्,तीनों लोकोंमें जो कुछ भी चर और अचर दर्शनीय पदार्थ था, सर्वज्ञ विश्वकर्माने उन सबके सारांशका उस सुन्दरीके शरीरमें संग्रह किया
triṣu lokeṣu yat kiñcid bhūtaṃ sthāvara-jaṅgamam | samānayat darśanīyaṃ tat tad atra sa viśvavit ||
Нарада сказал: «Всё, что было прекрасного и достойного взора в трёх мирах — движущееся и недвижущееся, — тот всеведущий мастер собрал, извлёк из всего наилучшую сущность и сосредоточил её здесь, в самом её облике».
नारद उवाच
The verse highlights a mythic idea of perfected beauty: the finest qualities dispersed across the cosmos can be gathered and unified, suggesting that extraordinary excellence is portrayed as the concentrated ‘essence’ of many virtues and forms.
Narada describes how an all-knowing divine craftsman (understood as Viśvakarman) assembled whatever was most beautiful among all moving and unmoving beings in the three worlds and embodied that collected splendor in a single woman’s form.