Shloka 5
Saṃvaraṇa–Tapatī Vivāhaḥ (The Marriage of Saṃvaraṇa and Tapatī) — Mahābhārata, Ādi Parva 163
आसाद्य तु वनं तस्य रक्षस: पाण्डवो बली । आजुहाव ततो नाम्ना तदन्नमुपपादयन्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! ब्राह्मण (की रक्षा)-के निमित्त युधिष्ठिरसे इस प्रकार सलाह करके कुन्तीदेवीने भीतर जाकर समस्त ब्राह्मण-परिवारको सान्त्वना दी। तदनन्तर रात बीतनेपर पाण्डुनन्दन भीमसेन भोजनसामग्री लेकर उस स्थानपर गये, जहाँ वह नरभक्षी राक्षस रहता था। बक राक्षसके वनमें पहुँचकर महाबली पाण्डुकुमार भीमसेन उसके लिये लाये हुए अन्नको स्वयं खाते हुए राक्षसका नाम ले-लेकर उसे पुकारने लगे
āsādya tu vanaṁ tasya rakṣasaḥ pāṇḍavo balī | ājuhāva tato nāmnā tad-annam upapādayan |
Вайшампаяна сказал: Достигнув леса, принадлежавшего тому ракшасу, могучий Пандав (Бхима) стал громко звать его по имени, раскладывая пищу — и даже сам поедая принесённые припасы, — чтобы выманить наружу людоеда-демона. Этот эпизод подчёркивает сознательно принятый риск ради защиты других, когда личная сила становится оплотом для беззащитных.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Strength is ethically justified when used to protect others: Bhīma deliberately exposes himself to danger to end a predator’s terror, embodying dharma as active guardianship rather than passive piety.
Bhīma reaches the rākṣasa’s forest with the food meant as tribute, calls the demon out by name, and uses the bait (even eating the provisions) to provoke the encounter that will lead to the rākṣasa’s defeat.