Shloka 13
Saṃvaraṇa–Tapatī Vivāhaḥ (The Marriage of Saṃvaraṇa and Tapatī) — Mahābhārata, Ādi Parva 163
तथापि परिभूयैन प्रेक्षमाणो वृकोदर: । राक्षसं भुझुक्त एवान्नं पाण्डव: परवीरहा,तो भी शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले पाण्डुनन्दन भीमसेन उस राक्षसकी ओर देखते हुए उसका तिरस्कार करके उस अन्नको खाते ही रहे। तब उसने अत्यन्त अमर्षमें भरकर कुन्तीनन्दन भीमसेनके पीछे खड़े हो अपने दोनों हाथोंसे उनकी पीठपर प्रहार किया
tathāpi paribhūyaiva prekṣamāṇo vṛkodaraḥ | rākṣasaṁ bhuñjukta evānnaṁ pāṇḍavaḥ paravīrahā ||
И всё же Врикодара (Бхима), глядя прямо на ракшасу, презрел его и продолжал есть. Пандав — губитель вражеских витязей — не прервался; своим спокойствием он явил бесстрашие и отказ поддаться на провокацию и действовать опрометчиво.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadiness under provocation: Bhīma’s deliberate calm—continuing to eat while meeting the rākṣasa’s gaze—models fearlessness and self-mastery, refusing to let anger or intimidation dictate action.
Vaiśampāyana narrates that Bhīma, seeing the rākṣasa, openly disregards him and keeps eating. This contempt and composure enrage the rākṣasa, leading into the next action where he attacks Bhīma from behind.