Shloka 14
(बाह्लीकं सोमदत्तं च भूरिश्रवसमेव च । कुरूनन्यांश्व सचिवानादाय नगरादू बहि: ।।) मुक्ताजालपरिक्षिप्तं वैदूर्यममणिशोभितम् । शातकुम्भमयं दिव्यं प्रेक्षागारमुपागमत्,तत्पश्चात् जब निश्चित दिन आया, तब मन्त्रियोंसहित राजा धृतराष्ट्र भीष्मजी तथा आचार्यप्रवर कृपको आगे करके बाह्नलीक, सोमदत्त, भूरिश्रवा तथा अन्यान्य कौरवों और मन्त्रियोंको साथ ले नगरसे बाहर उस दिव्य प्रेक्षागृहमें आये। उसमें मोतियोंकी झालरें लगी थीं, वैदूर्यमणियोंसे उस भवनको सजाया गया था तथा उसकी दीवारोंमें स्वर्णखण्ड मढ़े गये थे
bāhlīkaṃ somadattaṃ ca bhūriśravasam eva ca | kurūn anyāṃś ca sacivān ādāya nagarād bahir || muktājālaparikṣiptaṃ vaidūryamaṇiśobhitam | śātakumbhamayaṃ divyaṃ prekṣāgāram upāgamat ||
Сказал Дхритараштра: взяв с собой Бахлику, Сомадатту и Бхуришраваса, а также других куру и своих министров, он вышел из города и приблизился к великолепному зрелищному залу. Он был оплетён жемчужными сетями, украшен камнями вайдурья и сложен из панелей чистого золота, словно божественный,—внешнее сияние царского величия, которое обрамляет грядущее контрастом между блеском власти и нравственной опасностью, что следует за ним.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how royal grandeur and external brilliance can surround moments of grave ethical consequence; it subtly prepares the reader to notice the tension between dazzling power and the need for discernment and dharma in what follows.
Dhṛtarāṣṭra, accompanied by senior Kuru figures (Bāhlīka, Somadatta, Bhūriśravas), other Kurus, and ministers, leaves the city and goes to a richly decorated viewing-hall prepared for public spectacle.