Shloka 2
Āstravidyā-Pradarśana: The Kuru Princes’ Public Demonstration of Arms (आस्त्रविद्या-प्रदर्शनम्)
न मे$स्ति त्वयि संतापो विगुणे5पि परंतप । नावरत्वे वरार्हाया: स्थित्वा चानघ नित्यदा,'शत्रुओंको संताप देनेवाले निष्पाप कुरुनन्दन! आप संतान उत्पन्न करनेकी शक्तिसे रहित हो गये, आपकी इस न्यूनता या दुर्बलताको लेकर मेरे मनमें कोई संताप नहीं है। यद्यपि मैं सदा कुन्तीदेवीकी अपेक्षा श्रेष्ठ होनेके कारण पटरानीके पदपर बैठनेकी अधिकारिणी थी, तो भी जो सदा मुझे छोटी बनकर रहना पड़ता है, इसके लिये भी मुझे कोई दुःख नहीं है। राजन! गान्धारी तथा राजा धृतराष्ट्रके जो सौ पुत्र हुए हैं, वह समाचार सुनकर भी मुझे वैसा दुःख नहीं हुआ था
na me 'sti tvayi santāpo viguṇe 'pi parantapa | nāvaratve varārhyāḥ sthitvā cānagha nityadā ||
Вайшампаяна сказал: «О сокрушитель врагов, я не испытываю мучительной скорби из‑за тебя, хотя ты и лишён (силы породить потомство). И, о безгрешный, не печалюсь я и о том, что—хотя была достойна сана главной царицы—мне всегда приходится оставаться в подчинённом положении. Даже услышав, что у Гандхари и царя Дхритараштры родилось сто сыновей, я не испытала подобной печали».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights ethical restraint and inner steadiness: one should not be consumed by grief, envy, or status-anxiety, even amid personal deficiency, rivalry, or others’ prosperity (such as the birth of many sons).
A queen (contextually Ambikā/related royal consort) expresses that she does not feel distress about the king’s inability to produce offspring with her, nor about being placed below Kuntī in rank, and she did not grieve even upon hearing that Gāndhārī and Dhṛtarāṣṭra had a hundred sons.