Shloka 4
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
विहस्य तां ततो ब्रूया: कुन्ति कि ते ददाम्यहम् । सा त॑ विहस्यमानापि पुत्र देहुब्रवीदिदम्,तब धर्मने हँसकर कहा--“कुन्ती! बोलो, तुम्हें क्या दूँ?” धर्मके द्वारा हास्यपूर्वक इस प्रकार पूछनेपर कुन्ती बोली--*मुझे पुत्र दीजिये”
vihasya tāṁ tato brūyāḥ: kunti ki te dadāmy aham | sā taṁ vihasyamānāpi putra dehūbravīd idam ||
Вайшампаяна сказал: Улыбнувшись ей, он произнёс: «Кунти, что мне даровать тебе?» И хотя спросил он с улыбкой, словно играючи, Кунти ответила: «Даруй мне сына».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic framing of desire: Kuntī’s request for a son is presented as a legitimate, duty-aligned aim tied to lineage and responsibility, not mere personal whim.
A divine/authoritative figure (contextually Dharma) playfully asks Kuntī what boon she wants; Kuntī responds directly by asking for a son.