Ādi Parva, Adhyāya 113 — Maryādā-sthāpana (Śvetaketu’s Boundary) and the Niyoga Deliberation of Pāṇḍu and Kuntī
त॑ भीष्म: प्रत्युवाचेदं मद्रराज॑ं जनाधिप: । धर्म एष परो राजन् स्वयमुक्त: स्वयम्भुवा,यह सुनकर जनेश्वर भीष्मजीने मद्रराजको इस प्रकार उत्तर दिया--'राजन्! यह उत्तम धर्म है। स्वयं स्वयम्भू ब्रह्माजीने इसे धर्म कहा है”
taṁ bhīṣmaḥ pratyuvācedaṁ madrarājaṁ janādhipaḥ | dharma eṣa paro rājan svayamuktaḥ svayambhuvā ||
Вайшампаяна сказал: Услышав это, Бхишма, владыка людей, ответил царю Мадры: «О царь, это — высшая дхарма. Сам Сваямбху (Брахма) провозгласил это дхармой».
वैशम्पायन उवाच
Bhīṣma affirms that the principle under discussion is not merely practical advice but the supreme dharma, validated by the highest cosmic authority—Svayambhū (Brahmā). The ethical force comes from grounding human conduct in an overarching moral order.
After hearing the Madra king’s words (or query), Bhīṣma responds formally, addressing him as ‘O King’ and elevating the matter by stating that this dharma was proclaimed by Brahmā himself, thereby strengthening its legitimacy and binding force for a ruler.