Verse 47
Katharudra
सर्वोपाधिविनिर्मुक्तं स्वात्मानं भावयेत् सुधीः ॥
एवं यो वेद तत्त्वेन ब्रह्मभूयाय कल्पते ।
सर्ववेदान्तसिद्धान्तसारं वच्मि यथार्थतः ॥
स्वयं मृत्वा स्वयं भूत्वा स्वयमेवावशिष्यते ॥
इत्युपनिषत् ॥४६–४७॥
सर्व-उपाधि-विनिर्मुक्तम् । स्व-आत्मानम् । भावयेत् । सु-धीः ॥
एवम् । यः । वेद । तत्त्वेन । ब्रह्म-भूयाय । कल्पते ।
सर्व-वेदान्त-सिद्धान्त-सारम् । वच्मि । यथा-अर्थतः ॥
स्वयम् । मृत्वा । स्वयम् । भूत्वा । स्वयम्-एव । अवशिष्यते ॥
इति । उपनिषत् ॥ ४६–४७ ॥
sarvopādhivinirmuktaṃ svātmānaṃ bhāvayet sudhīḥ |
evaṃ yo veda tattvena brahmabhūyāya kalpate |
sarvavedāntasiddhāntasāraṃ vacmi yathārthataḥ |
svayaṃ mṛtvā svayaṃ bhūtvā svayamevāvaśiṣyate |
ity upaniṣat ||46–47||
O sábio deve contemplar o Si (Ātman), livre de todos os upādhis, os condicionamentos limitadores. Assim, quem conhece isto segundo a realidade torna-se apto à condição de Brahman. Declaro, tal como é de fato, a essência das conclusões estabelecidas de todo o Vedānta. Tendo ‘morrido’ para a identificação, tendo ‘tornado-se’ (Brahman), permanece apenas Ele mesmo como o próprio Si. Assim termina a Upaniṣad.
The wise person should contemplate the Self, freed from all limiting adjuncts. Thus, whoever knows (this) in accordance with reality becomes fit for Brahmanhood. I state, as it truly is, the essence of the established conclusions of all Vedānta. Having oneself ‘died’ (to identification), having oneself ‘become’ (Brahman), one alone remains as oneself. Thus ends the Upaniṣad.