युद्धाय रावणस्य निर्याणं तथा उत्पातदर्शनम्
Ravana’s Mobilization for War and the ظهور of Fatal Portents
ततोनष्टप्रभःसूर्योदिशश्चतिमिरावृताः ।द्विजाश्चनेदुर्घोराश्चसञ्चचाल च मेदिनी ।।6.96.33।।
tato naṣṭa-prabhaḥ sūryo diśaś ca timirāvṛtāḥ |
dvijāś ca nedur ghorāś ca sañcacāla ca medinī ||6.96.33||
Então pareceu esmorecer o brilho do sol; as direções ficaram cobertas de trevas; as aves soltaram gritos de mau agouro, e a própria terra começou a tremer.
Then the Sun lost his radiance, and the four directions were enveloped by gloom, the birds made fearful noise and the earth shook.
The cosmos mirrors moral disorder: when adharma peaks, nature itself signals imbalance, reminding that Dharma is harmony between conduct and world-order (ṛta).
As Rāvaṇa advances, ominous portents appear—darkness, cries of birds, and trembling earth.
The verse emphasizes moral seriousness: actions against Satya and Dharma have consequences that reverberate beyond the individual.