Shloka 14
विराटसभायां पाण्डवानां प्रवेशः — Arjuna’s Encomium of Yudhiṣṭhira in Virāṭa’s Court
त॑ भीमरूपं त्वरितं द्रवन्तं दुर्योधन शत्रुसहोडभिषज्भत् । प्रास्फोटयद् योद्धुमना: किरीटी बाणेन विद्धं रुधिरं वमन््तम्,उस समय दुर्योधनका रूप भयंकर हो रहा था। वह हार खाकर बाणसे घायल हो रक्त वमन करता हुआ भागा जा रहा था। यह देखकर शत्रुका वेग सहन करनेवाले किरीटधारी अर्जुनने ताल ठोंकी और मनमें युद्धके लिये उत्साह रखते हुए वे शत्रुको ललकारने लगे
taṁ bhīmarūpaṁ tvaritaṁ dravantaṁ duryodhanaṁ śatru-sahodbhijātam | prāsphoṭayad yoddhu-manāḥ kirīṭī bāṇena viddhaṁ rudhiraṁ vaman tam ||
Disse Vaiśampāyana: Então Duryodhana, de aspecto agora terrível, fugiu às pressas—dominado pelo ímpeto do inimigo, traspassado por uma flecha e vomitando sangue na derrota. Vendo-o assim, Arjuna, o diademado (Kirīṭī), com a mente voltada para a guerra, bateu nos próprios braços em desafio e começou a bradar uma convocação ao adversário, afirmando a firmeza do guerreiro sob a dura lei do combate.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya resolve: even amid brutal realities (wounding, blood, retreat), the warrior ethic emphasizes steadfast courage and readiness to confront aggression rather than yielding to fear.
Duryodhana, struck by an arrow and vomiting blood, retreats in haste. Arjuna, seeing this, claps his arms in challenge and calls out, eager to continue the fight and press the advantage.