सहदेवस्य वृत्तानि चिन्तयन्ती पुनः पुन: । न निद्रामभिगच्छामि भीमसेन कुतो रतिम्,भीमसेन! सहदेवकी दुर्दशाका बार-बार चिन्तन करनेके कारण मुझे कभी नींदतक नहीं आती; फिर सुख कहाँसे मिल सकता है?
sahadevasya vṛttāni cintayantī punaḥ punaḥ | na nidrām abhigacchāmi bhīmasena kuto ratim, bhīmasena ||
Ó Bhīmasena, pensando repetidas vezes no que se abateu sobre Sahadeva, não consigo sequer encontrar o sono. Se o próprio sono não vem a mim, como poderia haver prazer ou descanso do coração, ó Bhīmasena?
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how deep concern for a loved one’s suffering can eclipse personal comfort; it implicitly commends empathy and familial responsibility over self-indulgence, aligning emotional restraint and care with dharmic conduct.
A speaker (as reported by Vaiśampāyana) voices distress to Bhīma: repeatedly dwelling on Sahadeva’s plight, she cannot sleep, and therefore finds no joy—showing the household’s tension and emotional stakes around Sahadeva’s condition in the Virāṭa-parvan setting.