Shloka 13
Draupadī’s Grief at Seeing the Heroes in Disguise (द्रौपदी-विषादः / वेष-परिभव-वर्णनम्)
रुक््मं हिरण्यं वासांसि यान॑ युग्यमजाविकम् | अध्वाश्वतरसड्घांश्व न जातु क्षयमावहेत्,यदि वे प्रतिदिन शाम-सबेरे एक सहसख्र स्वर्ण-मुद्राओंसे जूआ खेलते तथा जो दूसरे बहुमूल्य धन थे, उनको--सोने, चाँदी, वस्त्र, सवारी, रथ, बकरी, भेड़, घोड़े और खच्चरों आदिके समूहको बहुत वर्षोतक भी दाँवपर लगाते रहते, तो भी हमारा राज्य-वैभव कभी क्षीण नहीं होता
vaiśampāyana uvāca | rukmaṁ hiraṇyaṁ vāsāṁsi yānāni yugyam ajāvikam | adhvāśvatarasaṅghāṁś ca na jātu kṣayam āvahet |
Vaiśampāyana disse: “Adornos de ouro, ouro em barra, vestes, veículos, juntas para o arreio e rebanhos de cabras e ovelhas—junto com companhias de cavalos e mulas—jamais causariam qualquer diminuição (da nossa prosperidade). Ainda que, dia após dia, se apostassem mil moedas de ouro no jogo e se continuasse a arriscar esses bens preciosos por muitos anos, o esplendor e os recursos do nosso reino não se esgotariam.”
वैशम्पायन उवाच