Shloka 131
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
अभिगम्य हरिं देवं न दुर्गतिमवाप्नुयात् । कुशिकस्याश्रमं गच्छेत् सर्वपापप्रमोचनम्,उस तीर्थमें स्नान करनेसे पूर्वजन्मकी बातोंका स्मरण करनेकी शक्ति प्राप्त हो जाती है, इसमें संशय नहीं है। माहेश्वरपुरमें जाकर भगवान् शंकरकी पूजा और उपवास करनेसे मनुष्य सम्पूर्ण मनोवांछित कामनाओं-को प्राप्त कर लेता है, इसमें तनिक भी संदेह नहीं है। तत्पश्चात् सब पापोंको दूर करनेवाले वामनतीर्थकी यात्रा करके भगवान् श्रीहरिके निकट जाय। उनका दर्शन करनेसे मनुष्य कभी दुर्गतिमें नहीं पड़ता। इसके बाद सब पापोंसे छुड़ानेवाले कुशिकाश्रमकी यात्रा करे
abhigamya hariṃ devaṃ na durgatim avāpnuyāt | kuśikasyāśramaṃ gacchet sarvapāpapramocanam ||
Tendo-se aproximado de Hari, o Senhor divino, o homem não cai em um destino funesto. Depois, deve ir ao eremitério de Kuśika, lugar afamado por libertar de todos os pecados. A passagem enquadra a peregrinação e o culto como purificação ética: a devoção sincera e a viagem aos sítios sagrados são apresentadas como salvaguardas contra o declínio moral e suas consequências.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that approaching and beholding Hari (Viṣṇu) protects one from durgati (moral/spiritual downfall), and that visiting the Kuśika hermitage is a means of comprehensive purification—framing devotion and pilgrimage as practical supports for dharmic living.
A speaker is recommending a sequence of sacred actions within a tīrtha-yātrā context: first, go near Hari for darśana, which prevents misfortune/evil destiny; then proceed to Kuśika’s hermitage, celebrated as a place that frees one from all sins.