Daitya-āśvāsana of Duryodhana; Karṇa’s assurance and the mobilization of the Kaurava host
इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि घोषयात्रापर्वणि दुर्योधनप्रस्थाने एकोनचत्वारिंशदधिकद्विशततमो<5 ध्याय:,इस प्रकार श्रीमह्ाभारत वनपर्वके अन्तर्गत घोषयात्रापर्वमें दुर्योधनप्रस्थानविषयक दो सौ उनतालीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti śrīmahābhārate vanaparvaṇi ghoṣayātrāparvaṇi duryodhanaprasthāne ekonacatvāriṃśadadhikadviśatatamo 'dhyāyaḥ |
Disse Vaiśaṃpāyana: “Assim, no Śrī Mahābhārata, dentro do Vana Parva, na seção da ‘Ghoṣa-yātrā’ (a expedição do gado), chega ao fim o capítulo sobre a partida de Duryodhana—sendo este o capítulo duzentos e trigésimo nono.” Este colofão final situa o episódio no quadro moral mais amplo do épico: a exibição de poder e a intenção de provocar os Pāṇḍava por parte de Duryodhana são registradas como parte da narrativa da floresta, onde o orgulho e a hostilidade repetidamente se mostram aprofundando o adharma e apressando o conflito.
वैशम्पायन उवाच
As a colophon, the verse does not teach through direct instruction; it frames the episode within the Mahābhārata’s ethical arc, where actions driven by pride and antagonism—such as Duryodhana’s provocative departure—are positioned as steps that intensify adharma and move society toward destructive conflict.
This is the formal closing statement for the chapter: it identifies the text (Mahābhārata), the larger book (Vana Parva), the internal section (Ghoṣa-yātrā), and the chapter’s subject (Duryodhana’s departure), and then marks the chapter as completed (the 239th).