Shloka 28
Karṇa’s Counsel on Śrī
Fortune) and the Proposed Display before the Exiled Pāṇḍavas (कर्णवचनम् / श्रीप्रदर्शन-प्रस्तावः
पर्वताग्रेडप्रमेयात्मा रश्मिमानुदये यथा । स तस्य पर्वतस्याग्रे निषण्णो5द्भुतविक्रम:,अपरिमित आत्मबलसे सम्पन्न और अदभुत पराक्रमी स्कन्द पर्वतके शिखरपर उदयकालमें अंशुमाली सूर्यकी भाँति शोभा पा रहे थे। फिर वे उस पर्वतकी चोटीपर बैठ गये और अपने अनेक मुखोंद्वारा सम्पूर्ण दिशाओंकी ओर देखने लगे। भाँति-भाँतिकी वस्तुओंको देखकर वे अमेयात्मा स्कन्द पुनः: बालोचित कोलाहल करने लगे। उनकी इस गर्जनाको सुनकर बहुत-से प्राणी पृथ्वीपर गिर गये। फिर भयभीत और उद्विग्नचित्त होकर उन सबने उन्हींकी शरण ली
parvatāgre ’prameyātmā raśmimān udaye yathā | sa tasya parvatasyāgre niṣaṇṇo ’dbhuta-vikramaḥ ||
Disse Mārkaṇḍeya: No cume da montanha, Skanda—de natureza incomensurável e façanha maravilhosa—brilhava como o sol radiante ao amanhecer. Sentado no pico, ele perscrutou todas as direções com seus muitos rostos. Vendo a variedade de coisas ao redor, o insondável Skanda voltou a erguer um clamor infantil; ao som de seu rugido, muitas criaturas caíram por terra e, então, amedrontadas e inquietas, buscaram refúgio nele. A passagem mostra que o poder avassalador pode inspirar medo, e contudo esse mesmo poder se torna abrigo quando é abordado com rendição, e não com resistência.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral-psychological movement: overwhelming divine power first produces fear and collapse, but the same power becomes protective when beings turn toward it in surrender. It gestures toward śaraṇāgati—seeking refuge in the higher power rather than opposing it.
Skanda appears on a mountain peak, shining like the rising sun. He sits there, looks in all directions with his many faces, and makes a loud, childlike clamor/roar. Hearing it, many creatures fall in terror and then approach him for refuge.