प्रावृट्-शरत्-वर्णनम् — Description of the Monsoon and Autumn; Sarasvatī in the Pāṇḍavas’ Exile
अतकिक्रान्तास्तु वेगेन जगामानुसूत: शनै: ततो5मरवरप्रख्यो भीमसेनो महाबल:
Vaiśampāyana uvāca: atikrāntās tu vegena jagāma anusūtaḥ śanaiḥ; tato ’maravaraprakhyo bhīmaseno mahābalaḥ.
Disse Vaiśampāyana: As serpentes, levadas pelo medo além de seus limites, fugiram velozes; e Bhīmasena as seguiu, avançando devagar, porém com firmeza. Então aquele poderoso Bhīmasena—radiante como o mais excelso dos deuses—prosseguiu e viu uma píton colossal, tão terrível que fazia os cabelos se eriçarem, morando num ponto montanhoso de difícil acesso, com seu enorme corpo enroscado em torno de uma vasta caverna.
वैशम्पायन उवाच
The passage highlights steadiness and fearlessness: Bhīma does not rush blindly but advances with controlled resolve, confronting danger directly. It also frames heroic strength as disciplined action rather than mere speed or aggression.
Bhīma’s lion-roar terrifies the cave-dwelling serpents, who flee at great speed. Bhīma follows them and then comes upon a gigantic python occupying a cavern in a remote, difficult mountain location.