Shloka 66
अर्जुनागमनम्
Arjuna’s Arrival and Reunion on the Sacred Mountain
न हि मे शृण्वतस्तृप्तिरस्ति तेषां विचेष्टितम् । क्योंकि आ्षिणने जैसा बताया था, उसके अनुसार वहाँ कुबेर अवश्य आते रहे होंगे। तपोधन! मैं यह सब विस्तारके साथ सुनना चाहता हूँ; क्योंकि पाण्डवोंका चरित्र सुननेसे मुझे तृप्ति नहीं होती,प्रत्यहन्यन्त ते सर्वे गदामासाद्य सायका: । न वेग॑ धारयामासुर्गदावेगस्य वेगिता: परंतु वे सभी बाण मणिमान्की गदासे टकराकर नष्ट हो गये। यद्यपि वे बड़े वेगसे छूटे थे, तथापि गदा चलानेके अभ्यासी मणिमान्की गदाके वेगको न सह सके
Janamejaya uvāca:
na hi me śṛṇvatas tṛptir asti teṣāṃ viceṣṭitam |
pratyahanyanta te sarve gadām āsādya sāyakāḥ |
na vegaṃ dhārayāmāsur gadāvegasya vegitāḥ ||
Disse Janamejaya: “Enquanto ouço, não encontro saciedade em escutar seus feitos. Conta-me com mais detalhes. Pois todas aquelas flechas, embora disparadas com grande velocidade, chocaram-se com a maça de Maṇimān e se despedaçaram; os dardos velozes não puderam suportar o ímpeto da maça, manejada por quem era versado em seu uso.”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights attentive listening to dharma-narratives and the human desire to learn from exemplary lives; it also underscores that disciplined mastery (abhyāsa) can overcome even great raw force—swift arrows fail before the practiced power of the mace.
Janamejaya urges the narrator to continue, saying he is never satisfied hearing the heroes’ deeds. In the described combat, all arrows—though shot with speed—strike Manimān’s mace and are shattered, unable to endure the mace’s momentum.