Kṛṣṇa at Duryodhana’s House: Refusal of Hospitality and Departure to Vidura (कृष्णस्य धार्तराष्ट्रनिवेशनगमनम्)
दयावान् सर्वभूतेषु हीनिषेवो महास्त्रवित् । मृदुश्च सुकुमारश्न धार्मिकश्च प्रियश्ष मे
dayāvān sarvabhūteṣu hrīniṣevo mahāstravit | mṛduś ca sukumāraś ca dhārmikaś ca priyaś ca me |
Vaiśampāyana disse: “Ele é compassivo para com todos os seres, modesto e discreto, grande conhecedor das armas; de índole suave e delicada, reto no dharma, e para mim especialmente querido. Ó Madhusūdana Kṛṣṇa, conta-me as novas desse heróico Sahadeva, filho de Mādrī — arqueiro eminente que resplandece no campo de batalha, servidor de todos os seus irmãos, hábil em discernir dharma e artha, e no vigor da juventude. Sua conduta benfazeja é louvada por todos os irmãos; ele é devotado ao irmão mais velho, líder nas guerras e sempre atento em servir-me. Fala-me dele.”
वैशम्पायन उवाच
The verse frames ideal kṣatriya excellence as inseparable from ethical virtues: compassion toward all beings, modesty, gentleness, and dharmic conduct, alongside martial competence. It also elevates service to elders and solidarity with brothers as marks of true nobility.
In the Udyoga Parva’s pre-war context, a speaker (as reported by Vaiśampāyana) asks Kṛṣṇa (Madhusūdana) for news about Sahadeva. Sahadeva is praised through a catalogue of virtues—battlefield prowess, discernment of dharma and artha, and devoted service—highlighting his role and character among the Pāṇḍavas.