Shloka 14
Udyoga Parva, Adhyāya 101: Bhogavatī-varṇana, Nāga-vaṃśa-kathana, and Sumukha-vivāha-prastāva
सुरभि अपने स्तनोंसे जो दूध बहाती है, वह सुधाभोजी लोगोंके लिये सुधा, स्वधाभोजी पितरोंके लिये स्वधा तथा अमृतभोजी देवताओंके लिये अमृतरूप है ।। अत्र गाथा पुरा गीता रसातलनिवासिभि: । पौराणी श्रूयते लोके गीयते या मनीषिभि:,यहाँ रसातलनिवासियोंने पूर्वकालमें जो पुरातन गाथा गायी थी, वह अब भी लोकमें सुनी जाती है और मनीषी पुरुष उसका गान करते हैं
surabhiḥ svastanebhyo yaḥ kṣīraṃ srāvayati, tad sudhābhojibhyaḥ sudhā, svadhābhojibhyaḥ pitṛbhyaḥ svadhā, amṛtabhojibhyo devebhyaś cāmṛtarūpam. atra gāthā purā gītā rasātalanivāsibhiḥ; paurāṇī śrūyate loke gīyate yā manīṣibhiḥ.
Nārada disse: “O leite que Surabhī deixa correr de suas tetas torna-se, para os que se alimentam de sudhā, a própria sudhā; para os Pitṛs que se alimentam de svadhā, torna-se svadhā; e para os deuses que se alimentam de amṛta, torna-se amṛta. A esse respeito, uma antiga gāthā, outrora cantada pelos habitantes de Rasātala, ainda é ouvida no mundo, e os sábios discernentes continuam a entoá-la.”
नारद उवाच