अलड्कार प्रदद्याच्च पाण्योर्वे भरतर्षभ । कर्णस्याभरणं दद्याद् धनं चैव विशेषत:,भरतश्रेष्ठ! इसके सिवा कथावाचकके लिये दोनों हाथोंके कड़े, कानोंके कुण्डल और विशेषत: धन प्रदान करे
alaṅkārān pradadyāc ca pāṇyor vai bharatarṣabha | karṇasyābharaṇaṁ dadyād dhanaṁ caiva viśeṣataḥ ||
Vaiśampāyana disse: “Ó touro entre os Bharatas, devem-se também conceder ornamentos para as mãos—braceletes ou braçadeiras. Deve-se dar igualmente um adorno de orelha e, acima de tudo, deve-se dar riqueza.” O verso apresenta a generosidade para com o recitador/contador como um ato dhármico: honrar a narração sagrada não apenas com louvor, mas com dádivas tangíveis, com ênfase especial no apoio material.
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches dharmic generosity: honoring sacred narration and its transmitter through appropriate gifts—ornaments and, most importantly, financial support—so that the act of recitation and teaching is sustained and respected.
Vaiśampāyana continues prescribing what should be given as gifts (dakṣiṇā) in the context of honoring a reciter/storyteller: hand-ornaments, an ear-ornament, and especially wealth.