Shloka 10
Brāhmaṇa-bheda-nirṇaya and Rājā’s Regulatory Duties (ब्राह्मणभेदनिर्णयः)
यदि राजाके खजानेमें कमी हो तो वह इन ब्राह्मणोंसे कर ले सकता है। केवल उन ब्राह्मणोंसे, जो ब्रह्माजी तथा देवताओंके समान बताये गये हैं, कर नहीं लेना चाहिये ।। अब्राह्माणानां वित्तस्य स्वामी राजेति वैदिकम् । ब्राह्मणानां च ये केचिद् विकर्मस्था भवन्त्युत,राजा ब्राह्मणके सिवा अन्य सब वर्णोके धनका स्वामी होता है, यही वैदिक सिद्धान्त है। ब्राह्मणोंमेंसे जो कोई अपने वर्णके विपरीत कर्म करनेवाले हैं, उनके धनपर भी राजाका ही अधिकार है
yadi rājake khajāne meṁ kamī ho to sa in brāhmaṇoṁ se kara le sakatā hai | kevala un brāhmaṇoṁ se, jo brahmājī tathā devatāoṁ ke samāna batāye gaye haiṁ, kara nahīṁ lenā cāhiye || abrāhmaṇānāṁ vittasya svāmī rājeti vaidikam | brāhmaṇānāṁ ca ye kecid vikarmasthā bhavanty uta, rājā brāhmaṇa ke sivā anya sab varṇoṁ ke dhana kā svāmī hotā hai, yahī vaidika siddhānta hai | brāhmaṇoṁ meṁ se jo koī apane varṇa ke viparīta karma karane vāle haiṁ, unake dhana para bhī rājā kā hī adhikāra hai |
Bhīṣma disse: “Se houver falta no tesouro do rei, ele pode cobrar impostos até mesmo desses brâmanes; contudo, não deve tomar nada daqueles brâmanes declarados como semelhantes a Brahmā e aos deuses—isto é, os estabelecidos na verdadeira conduta bramânica. O princípio védico é que o rei é o legítimo senhor da riqueza dos não brâmanes; e mesmo entre os brâmanes, os que se encontram em vikarma—conduta errônea e contrária ao dever—caem sob a autoridade fiscal do rei. Assim, a receita real é entendida como instrumento do dharma: protege o reino e sustenta a ordem, ao mesmo tempo que isenta os verdadeiramente justos e refreia os que abandonam seus deveres prescritos.”
भीष्म उवाच