Āścarya-kathana: Brāhmaṇa–Nāga Dialogue on Sūrya (Vivasvat) and the ‘Second Sun’ Phenomenon
जगत्स्रष्टमना देवो हरिनारायण: स्वयम् | चिन्तयामास पुरुष॑ जगत्सर्गकरं प्रभुम्
jagat-sraṣṭa-manā devo hari-nārāyaṇaḥ svayam | cintayāmāsa puruṣaṁ jagat-sarga-karaṁ prabhum, sākṣāt bhagavān nārāyaṇaḥ |
Disse Vaiśampāyana: O próprio deus Hari–Nārāyaṇa, decidido a criar o mundo, contemplou uma Pessoa suprema — um Senhor plenamente capaz de fazer emanar diretamente o cosmos. A passagem apresenta a criação não como acaso, mas como um ato deliberado e soberano, enraizado na vontade e na competência divinas.
वैशम्पायन उवाच
Creation is presented as a purposeful, conscious act: Nārāyaṇa, as supreme Lord, wills and conceives the agency of cosmic creation, emphasizing divine sovereignty and intentional order rather than randomness.
Vaiśampāyana narrates that Hari-Nārāyaṇa, desiring to create the universe, turns His mind toward (contemplates) a supreme Puruṣa—an empowered Lord capable of bringing forth the world’s creation.