वेदीमष्टनलोत्सेधां भूमावास्थाय विश्वकृत् एकपादस्थितो देव ऊर्ध्वबाहुरुदड्मुख:
vedīm aṣṭa-nalotsedhāṁ bhūmāv āsthāya viśvakṛt | ekapāda-sthito devo ūrdhva-bāhur udaṅmukhaḥ ||
Nārada disse: “O Criador do universo preparou no chão um altar sagrado, elevado à altura de oito medidas, e permaneceu sobre ele apoiado num só pé. Com os braços erguidos e o rosto voltado para o norte, o deus manteve-se numa postura de austera concentração — imagem de disciplina e firmeza inabalável, fundamento da conduta justa.”
नारद उवाच
The verse highlights tapas (austerity) as disciplined self-restraint: steadfast posture, controlled orientation, and ritual setting symbolize inner firmness and ethical resolve that support dharma.
Nārada describes the Creator performing a severe ascetic observance: he mounts a raised altar, stands on one foot, lifts his arms, and faces north—depicting a formal, intense act of concentration and penance.