Śuka’s Manifestation from the Araṇi (Āraṇeya-janma) — शुकजन्म (आरणेय-सम्भव)
रात्रिरेतावती चैव मनसश्ष नराधिप । ऐसे विषयासक्त प्राणी तिर्यग्योनियोंमें प्रवेश करके इसी संसारमें चक्कर काटते रहते हैं। इन शब्दादि विषयोंका एक दिन तीन हजार कल्पोंका बताया जाता है। नरेश्वर! इनकी रात भी इतनी ही बड़ी है। मनके भी दिन-रातका परिमाण इतना ही है
rātrir etāvatī caiva manasaś ca narādhipa | evaṃ viṣayāsaktaḥ prāṇī tiryagyonīṣu praviśya asmin saṃsāre paribhramati | śabdādi-viṣayāṇāṃ divasaḥ trīṇi-sahasra-kalpātmakaḥ proktaḥ | nareśvara etāvatī eva teṣāṃ rātriḥ | manaso 'pi divā-rātra-parimāṇam etāvat eva ||
Yājñavalkya disse: “Ó rei, a noite tem para a mente esta mesma medida. Assim, o ser vivo, apegado aos objetos dos sentidos, entra em ventres de animais e continua a girar neste mundo. Para os domínios do som e dos demais objetos sensoriais, declara-se que um único ‘dia’ se estende por três mil kalpas; ó senhor dos homens, sua ‘noite’ é igualmente vasta. O dia e a noite da própria mente devem ser entendidos na mesma medida.”
याज़्ञवल्क्य उवाच
Attachment to sense-objects binds the mind and drives continued wandering in saṃsāra, even into animal births; therefore one should cultivate detachment and mastery of the mind, recognizing the vast, cosmic scale of bondage symbolized by immense ‘days and nights’ of sense-experience.
In a didactic discourse within Śānti Parva, the sage Yājñavalkya addresses a king and explains a cosmological-ethical point: the realms of sensory enjoyment have enormous cycles of ‘day and night’ (measured in thousands of kalpas), and beings attached to these objects keep revolving through rebirth within the world.