Shloka 36
अव्यक्त-गुण-पुरुषविवेकः | Avyakta, Guṇas, and Discrimination of Puruṣa
एवं द्वन्द्चान्यथैतानि समावर्तन्ति नित्यश: । ममैवैतानि जायन्ते धावन्ते तानि मामिति,इस प्रकार प्रकृतिकी प्रेरणासे स्वभावत: सुख-दुःखादि द्वन्द्"ोंकी सदा पुनरावृत्ति होती रहती है; किंतु जीवात्मा अज्ञानवश यह मान बैठता है कि ये सारे द्वन्द्ध मुझपर ही धावा करते हैं और मुझे इनसे निस्तार पानेकी चेष्टा करनी चाहिये। (ऐसा मानकर वह दुखी होता है) नरेश्वर! प्रकृतिसे संयुक्त हुआ पुरुष अज्ञानवश यह मान लेता है कि मैं देवलोकमें जाकर अपने समस्त प्रण्योंक फलका उपभोग करूँगा और पूर्वजन्मके किये हुए शुभाशुभ कर्मोंका जो फल प्रकट हो रहा है, उसे यहीं भोगूँगा
evaṁ dvandvān yathaitāni samāvartanti nityaśaḥ | mamaivaitāni jāyante dhāvante tāni mām iti ||
Disse Vasiṣṭha: “Assim, esses pares de opostos—como prazer e dor—retornam repetidas vezes por sua própria natureza. Contudo, o eu encarnado, por ignorância, imagina: ‘Isto nasce só para mim; isto investe contra mim.’ Tomando-os por ataques pessoais, aflige-se e se esforça ansiosamente para deles escapar. Na verdade, é o homem unido a Prakṛti que, iludido, constrói tais noções—por exemplo: ‘Irei ao mundo dos deuses e gozarei os frutos de todos os meus atos’, ou ‘aqui mesmo experimentarei os resultados manifestos das ações boas e más feitas numa vida anterior’. ”
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
Dualities like pleasure and pain recur naturally; suffering intensifies when the self appropriates them as ‘happening to me.’ This egoic misreading, rooted in ignorance and identification with Prakṛti, fuels anxiety about escaping experiences and about enjoying or fearing karmic results.
Vasiṣṭha instructs a kingly listener (addressed as ‘Nareśvara’) in a reflective, philosophical discourse. He explains how the embodied person misconstrues recurring life-experiences as personal attacks and spins expectations about heavenly enjoyment and karmic fruition, thereby remaining bound to distress.