Shloka 32
Adhyāya 283: Varṇa-vṛtti, Nyāya-ārjana, and the Decline-and-Restoration of Dharma (वर्णवृत्तिः न्यायार्जनं च)
आत्मन: कर्मसक्षित्वे तेन सार्थ सहानुगा । उस समय भवानीके क्रोधसे प्रकट हुई अत्यन्त भयंकर रूपवाली महाकाली महेश्वरीने भी अपना पराक्रम दिखानेके लिये सेवकोंसहित उस वीरके साथ प्रस्थान किया था ।। ३१ *॥ देवस्यानुमतं मत्वा प्रणम्य शिरसा तत:,(वीरभद्रने किस प्रकार उस यज्ञका विध्वंस किया, यह प्रसंग आगे बताया जाता है--) महादेवजीकी अनुमति जानकर उसने मस्तक झुकाकर उन्हें प्रणाम किया। वह वीर अपने ही समान शौर्य, रूप और बलसे सम्पन्न था (उसकी कहीं उपमा नहीं थी)। भगवान् शिवका वह सब कुछ करनेमें समर्थ क्रोध ही मूर्तिमानू होकर उस वीरके रूपमें प्रकट हुआ था। उसके बल, वीर्य, शक्ति और पुरुषार्थका कहीं अन्त नहीं था। पार्वतीदेवीके क्रोध और खेदका निवारण करनेवाला वह पुरुष वीरभद्रके नामसे विख्यात हुआ
ātmanaḥ karma-sākṣitve tena sārtha-sahānugā |
Disse Dakṣa: “Como testemunha do próprio feito, ela também—acompanhada de seu séquito—partiu junto daquele herói.” No contexto narrativo, isso aponta para a manifestação de uma agência divina feroz: Mahākālī (a grande e terrível forma da Deusa) avança com seus assistentes, ao lado da força guerreira que derrubará a arrogância do sacrifício. Eticamente, a destruição do rito não é violência ao acaso, mas um ato corretivo contra o orgulho ritual e o desrespeito a Śiva, restaurando a ordem moral quando o dharma é violado pela soberba.
दक्ष उवाच
Educational Q&A
Ritual power without humility and reverence becomes ethically hollow; when pride and disrespect violate dharma, divine force may arise to correct the imbalance, emphasizing accountability for one’s actions (karma) and the restoration of moral order.
Dakṣa describes how a fierce divine presence, accompanied by attendants, proceeds together with the heroic agent of destruction. In the broader episode, Śiva’s sanctioned force (Vīrabhadra, with Mahākālī and retinues) moves to dismantle Dakṣa’s sacrifice after Dakṣa’s affront, setting up the ensuing devastation of the yajña.