Jñāna-yoga and Karma-phala: Manu–Bṛhaspati on Akṣara and the Limits of Mantra
अमृतं ब्राह्मणोच्छिष्टं जनन्या हृदयं कृतम् । तज्जना: पर्युपासन्ते सत्यं सन्त: समासते
amṛtaṃ brāhmaṇocchiṣṭaṃ jananyā hṛdayaṃ kṛtam | taj janāḥ paryupāsante satyaṃ santaḥ samāsate ||
Bhishma disse: “A comida que sobra depois de um brâmane ter comido é como amṛta, como néctar. Ela se torna tão salutar quanto o coração de uma mãe. Aqueles que dela participam com reverência alcançam o Real; sendo virtuosos, vêm a habitar na própria Verdade.”
भीष्म उवाच
Reverence toward the virtuous—symbolized by honoring and partaking of a Brahmin’s ucchiṣṭa—is presented as a dharmic act that purifies and leads one toward Satya (the Real/Truth).
In Bhishma’s instruction during the Shanti Parva, he praises a specific dharmic practice: treating the remnants of a Brahmin’s meal as sacred and beneficial, likening it to a mother’s nurturing care, and stating its spiritual fruit as abiding in Truth.