देवतातिथिभिश्नैव पितृभिश्नैव पार्थिव । सर्वरेतै: परित्यक्त: परिव्रजसि निष्क्रिय:
devatātithibhiś caiva pitṛbhiś caiva pārthiva | sarvair etaiḥ parityaktaḥ parivrajasi niṣkriyaḥ ||
Arjuna disse: “Ó rei, tendo abandonado os deuses, os hóspedes e os ancestrais—isto é, tendo lançado fora todas essas obrigações—tu vagueias como um renunciante, inativo. Como pode tal retirada ser justificada, quando ficam para trás os deveres que sustentam a ordem do dharma?”
अजुन उवाच
The verse frames a dharmic critique of premature or irresponsible renunciation: abandoning obligations to gods (sacrifice), guests (hospitality), and ancestors (śrāddha/lineage duties) is portrayed as ethically problematic when it undermines the sustaining duties of social and ritual order.
Arjuna addresses a king and questions his renunciant conduct. He points out that the king appears to have forsaken key traditional responsibilities—toward devas, guests, and ancestors—and is now wandering as an inactive mendicant, prompting a discussion on the legitimacy and timing of renunciation versus duty.