Adhyāya 159 — Dāna–Dakṣiṇā, Āpaddharma Measures, and Prāyaścitta Classifications
शिष्टाचार: प्रियो येषु दमो येषु प्रतिष्ठित: । सुखं दुःखं सम॑ येषां सत्यं येषां परायणम्,जिन्हें शिष्टाचार प्रिय है। जिनमें इन्द्रिय-संयम प्रतिष्ठित है। जिनके लिये सुख और दुःख समान है। सत्य ही जिनका परम आश्रय है
śiṣṭācāraḥ priyo yeṣu damo yeṣu pratiṣṭhitaḥ | sukhaṁ duḥkhaṁ samaṁ yeṣāṁ satyaṁ yeṣāṁ parāyaṇam ||
Disse Bhīṣma: Aqueles para quem é querida a conduta dos justos; em quem o autocontrole (dama) está firmemente estabelecido; para quem prazer e dor são tidos por iguais; e para quem a verdade é o refúgio supremo—tais pessoas encarnam o ideal ético constante que sustenta o dharma.
भीष्म उवाच
The verse defines a dharmic character-type: one who loves the standards of the righteous (śiṣṭācāra), is grounded in self-restraint (dama), remains even-minded in pleasure and pain, and takes truth as the highest support. Together these mark inner steadiness and moral reliability.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma after the war. Here he lists qualities that identify truly virtuous persons, emphasizing disciplined conduct, equanimity, and unwavering commitment to truth.