अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
त्यजतां जीवितं श्रेयो निवृत्ते पुण्यपापके । इस संसारके सम्पूर्ण प्राणियोंमें जब दुःख ही नहीं है
śaunaka uvāca | tyajatāṃ jīvitaṃ śreyo nivṛtte puṇya-pāpake |
Śaunaka disse: Para aqueles em quem tanto o mérito quanto o pecado chegaram ao repouso, a renúncia —até mesmo da vida— é tida como o bem mais elevado. No mundo dos seres encarnados, não se encontra prazer sem a sombra do sofrimento; felicidade e tristeza surgem como condições naturais das criaturas presas à prakṛti, que se movem entre os defeitos do contato e da convivência. Mas aquele que abandonou todas as posses e pretensões, juntamente com o “meu” e o ego, e em quem cessaram os impulsos de virtude e de vício, a própria vida de tal homem torna-se auspiciosa e portadora de bem-estar.
शौनक उवाच
True welfare (śreyas) lies in detachment: when ego and possessiveness are abandoned and the dualities of merit and sin no longer bind, one’s life becomes intrinsically auspicious; pleasure and pain are seen as natural to embodied existence under prakṛti.
In the didactic setting of Śānti Parva, Śaunaka speaks a reflective teaching on the inevitability of pleasure and pain for embodied beings and praises the state of renunciation in which both puṇya and pāpa have ceased to operate.