Shloka 7
शल्मलि–पवनसंवादः
The Dialogue of Śalmali and Pavana
प्रविशन्नेव स वनं निगृहीत: सकण्टकै: । स कण्टकैर्विभिन्नाड्को लोहिताद्रीकृतच्छवि:,राजन! कोई मनुष्य कितनी ही प्याससे पीड़ित क्यों न हो, नि:ःसंदेह उस सरोवरके दर्शनमात्रसे वह तृप्त हो सकता था। इधर यह व्याध उपवासके कारण अत्यन्त दुर्बल हो गया था, तो भी उधर दृष्टिपात किये बिना ही बड़े हर्षके साथ हिंसक जन्तुओंसे भरे हुए वनमें प्रवेश कर गया। महान् लक्ष्यपर पहुँचनेका निश्चय करके बहेलिया उस वनमें घुसा। घुसते ही कैँटीली झाड़ियोंमें फँस गया। काँटोंस उसका सारा शरीर छिदकर लहूलुहान हो गया
praviśann eva sa vanaṁ nigṛhītaḥ sakaṇṭakaiḥ | sa kaṇṭakair vibhinnāṅgo lohitādrīkṛtacchaviḥ ||
Bhishma disse: Ao entrar na floresta, foi imediatamente agarrado e detido por moitas espinhosas. Os espinhos perfuraram-lhe os membros por toda parte, e a aparência do seu corpo tornou-se rubra de sangue. O episódio mostra como alguém, impelido por uma resolução fixa rumo a um fim escolhido, pode avançar mesmo enfraquecido; contudo, a natureza e as circunstâncias podem impor de pronto as dolorosas consequências de tal pressa imprudente.
भीष्म उवाच