Satya–Anṛta Viveka (Discrimination between Truth and Falsehood) | सत्य–अनृत विवेकः
परेषां सिद्धिमाकांक्षन् नीच: स्याद् धर्मभिक्षुक:
pareṣāṁ siddhim ākāṅkṣan nīcaḥ syād dharmabhikṣukaḥ
Bhīṣma disse: “Aquele que anseia pelo êxito ou pela realização espiritual dos outros, mas permanece vil na própria conduta, torna-se um mendigo do dharma—pede mérito como esmola em vez de conquistá-lo por sua própria disciplina reta.”
भीष्म उवाच
Merit and righteousness are not to be sought indirectly by envying or craving others’ attainments; without personal integrity and practice, such desire turns one into a ‘beggar of dharma’—dependent on borrowed virtue rather than earned character.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma, Bhīṣma continues advising Yudhiṣṭhira on ethical conduct, warning against ignoble inner motives—especially the tendency to covet others’ accomplishments instead of cultivating one’s own righteous discipline.