Śalya-hatānantarāṇi: Madrarāja-padānugānāṃ praskandana and the Pandava counter-encirclement (शल्यहतानन्तराणि—मद्रराजपदानुगानां प्रस्कन्दनम्)
चापमेकेन चिच्छेद हार्दिक्यो नतपर्वणा । कृतवर्माने दस बाणोंसे सात्यकिको तथा तीनसे उनके घोड़ोंको घायल करके झुकी हुई गाँठवाले एक बाणसे उनके धनुषको भी काट दिया || ७४ ई || तन्निकृत्तं धनुः श्रेष्ठमपास्य शिनिपुज्गभव:
cāpam ekena ciccheda hārdikyo nataparvaṇā | kṛtavarmāṇe daśa bāṇaiḥ sātyakiṃ tathā trībhiś ca tasya hayān viddhvā jhūkī-gāṇṭhavataikena bāṇena tasya dhanuḥ api ciccheda || tanni-kṛttaṃ dhanuḥ śreṣṭham apāsya śinipuṅgabhavaḥ |
Disse Sañjaya: Com uma única flecha de juntas recurvadas, Hārdikya (Kṛtavarmā) decepou o arco de Sātyaki. Depois, feriu Sātyaki com dez flechas e atingiu seus cavalos com três; e, mais uma vez, com um disparo bem dirigido, voltou a cortar o arco de Sātyaki. Lançando de lado aquele arco excelente, agora seccionado, Sātyaki—o mais ilustre dos Śinis—preparou-se para prosseguir o combate, mostrando que no ímpeto incessante da guerra são a perícia e a firmeza, e não apenas a ira, que movem cada troca de golpes.
संजय उवाच
The passage highlights kṣatriya-dharma in its battlefield form: disciplined skill, tactical focus, and steadfastness under loss. Even when a warrior’s weapon is repeatedly destroyed, the expected ethic is to maintain composure and continue one’s duty without collapse into panic or uncontrolled rage.
Kṛtavarmā (Hārdikya) repeatedly disables Sātyaki by cutting his bow with a specially described arrow, while also striking Sātyaki and injuring his horses. Sātyaki then discards the severed bow and prepares to continue the combat.