Book 10, Adhyāya 12: Aśvatthāmā’s Request for the Cakra and the Brahmaśiras Context
य: सदैव मनुष्येषु प्रमाणं परमं गत: । गाण्डीवधन्वा श्वेताश्व: कपिप्रवरकेतन:
yaḥ sadaiva manuṣyeṣu pramāṇaṃ paramaṃ gataḥ | gāṇḍīvadhanvā śvetāśvaḥ kapipravaraketanaḥ ||
Aquele que, entre os homens, sempre alcançara o mais alto padrão de autoridade e excelência—Arjuna, portador do arco Gāṇḍīva, condutor dos cavalos brancos, e aquele cujo estandarte trazia o mais eminente dos macacos—era assim recordado e reconhecido como o supremo exemplo no mundo humano.
वैशम्पायन उवाच
The verse elevates Arjuna as a ‘pramāṇa’—a living standard of excellence among humans—using emblematic epithets (Gāṇḍīva, white horses, Hanumān-banner) to signal that true authority is grounded in proven virtue, prowess, and the recognized symbols of righteous power.
Vaiśampāyana identifies Arjuna through his well-known epithets, emphasizing his unmatched stature among men. In the Sauptika context, such identification heightens the contrast between celebrated heroic norms and the grim aftermath of the night-raid episode.