Shloka 9
अध्याय १: उत्पात-दर्शनम् तथा वृष्णि-विनाश-श्रवणम्
Omens Observed and the Hearing of the Vṛṣṇi Destruction
परस्परं समासाद्य ब्रह्मदण्डबलात् कृतान् । वृष्णीन् विनष्टांस्ते श्रुत्वा व्यथिता: पाण्डवाभवन्,ब्राह्मणोंक शापके बलसे विवश हो आपसमें लड़-भिड़कर सारे वृष्णिवंशी विनष्ट हो गये। यह बात सुनकर पाण्डवोंको बड़ी वेदना हुई। भगवान् श्रीकृष्णका वध तो समुद्रको सोख लेनेके समान असम्भव था; अतः उन वीरोंने भगवान् श्रीकृष्णके विनाशकी बातपर विश्वास नहीं किया
parasparaṃ samāsādya brahmadaṇḍabalāt kṛtān | vṛṣṇīn vinaṣṭāṃs te śrutvā vyathitāḥ pāṇḍavābhavan ||
Vaiśampāyana disse: Impelidos pela força irresistível do bastão punitivo do brâmane—isto é, o poder de uma maldição—eles se enfrentaram e lutaram entre si, e os Vṛṣṇis foram destruídos. Ao ouvir essa notícia, os Pāṇḍavas ficaram tomados de angústia, pois a queda de Śrī Kṛṣṇa lhes parecia tão impossível quanto secar o oceano; por isso, aqueles heróis não aceitaram prontamente o relato de sua destruição.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even the mightiest lineages fall when adharma ripens into inevitable consequence; the verse highlights the moral force attributed to a Brahmin’s curse (brahmadaṇḍa) and the fragility of worldly power, prompting sober reflection on karma and impermanence.
Vaiśampāyana reports that the Vṛṣṇis, compelled by the power of a curse, turned on one another and were annihilated. The Pāṇḍavas, on hearing this, were overwhelmed with sorrow and disbelief—especially regarding any report implying the end of Śrī Kṛṣṇa.