Shloka 22
उत्तम बलशाली कर्णने अर्जुनको मारनेके लिये ही जिसे सुदीर्घकालसे सुरक्षित रख छोड़ा था, सोनेके तरकसमें चन्दनके चूर्णके अंदर जिसे रखता था और सदा जिसकी पूजा करता था, उस शत्रुनाशक, झुकी हुई गाँठवाले, स्वच्छ, महातेजस्वी, सुसंचित, प्रज्वलित एवं भयानक सर्पमुख बाणको उसने धनुषपर रखा और कानतक खींचकर अर्जुनकी ओर संधान किया ।। प्रदीप्तमैरावतवंशसम्भवं शिरो जिहीर्षर्युधि सव्यसाचिन: । ततः प्रजज्वाल दिशो नभश्न उल्काश्न घोरा: शतशः प्रपेतु:,कर्ण युद्धमें सव्यसाची अर्जुनका मस्तक काट लेना चाहता था। उसका चलाया हुआ वह प्रज्वलित बाण ऐरावतकुलमें उत्पन्न अश्वसेन ही था। उस बाणके छूटते ही सम्पूर्ण दिशाओंसहित आकाश जाज्वल्यमान हो उठा। सैकड़ों भयंकर उल्काएँ गिरने लगीं
sañjaya uvāca | uttama-balaśālī karṇena arjunaṁ mārayituṁ yac cirakālāt saṁrakṣitaṁ nidhāya suvarṇa-tūṇīre candana-cūrṇāntarhitaṁ dhārayitvā satataṁ pūjayitvā ca, taṁ śatru-nāśanaṁ namra-parvaṇaṁ śuciṁ mahā-tejasvinaṁ su-saṁcitaṁ prajvalitaṁ bhayānakaṁ sarpa-mukha-bāṇaṁ dhanur āropya karṇaḥ karṇāntaṁ yāvat ākarṣya arjunāya saṁdadhau || pradīptam airāvata-vaṁśa-sambhavaṁ śiro-jihīrṣur yudhi savyasācinaḥ | tataḥ prajajvāla diśo nabhaś ca ulkāś ca ghorāḥ śataśaḥ prapetuḥ ||
Disse Sañjaya: Karna, poderoso em força, colocou no arco a flecha de cabeça de serpente que havia guardado por muito tempo em reserva apenas para matar Arjuna—oculta em pó de sândalo dentro de uma aljava de ouro e por ele continuamente venerada. Aquele míssil destruidor de inimigos, puro e radiante, de grande fulgor, com juntas recurvadas, bem composto, ardente e terrível, ele puxou até a orelha e mirou em Arjuna. Na batalha, Karna desejava decepar a cabeça de Savyasācin (Arjuna). A flecha flamejante que ele soltou era, de fato, Aśvasena, nascido da linhagem de Airāvata. No instante em que voou, o céu e todas as direções se acenderam, e centenas de meteoros aterradores começaram a cair.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intense hatred and fixation on victory can lead a warrior to sacralize violence—Karna preserves and even worships a lethal weapon for a single purpose. The narrative frames such moments with cosmic portents (meteors, blazing sky), suggesting that actions driven by vengeance and obsession disturb moral and natural order, and that war’s choices carry consequences beyond the battlefield.
Karna prepares a special serpent-headed arrow he has long reserved to kill Arjuna. He draws the bow to the ear and releases it, and the text identifies the missile with the nāga Aśvasena of Airāvata’s lineage. As it flies, ominous signs appear: the sky and directions blaze and many meteors fall.