भारत! महाधनुर्धर अर्जुनको आते देख समस्त प्राणियोंको यह विश्वास हो गया कि अब कर्ण महामनस्वी पाण्डुपुत्र अर्जुनके हाथसे अवश्य मारा जायगा,प्रयाहि शीघ्र॑ गोविन्द सूतपुत्रजिघांसया । “गोविन्द! अब मेरा रथ तैयार हो। उसमें पुनः उत्तम घोड़े जोते जायँ और मेरे उस विशाल रथमें सब प्रकारके अस्त्र-शस्त्र सजाकर रख दिये जायाँ। अअभ्वारोहियोंद्वारा सिखलाये और टहलाये गये घोड़े रथसम्बन्धी उपकरणोंसे सुसज्जित हो शीघ्र यहाँ आवें और आप सूतपुत्रके वधकी इच्छासे जल्दी ही यहाँसे प्रस्थान कीजिये”
sañjaya uvāca | bhārata! mahā-dhanurdharaṃ arjunaṃ āyāntaṃ dṛṣṭvā samasta-prāṇināṃ idaṃ viśvāsaḥ samajāyata—idānīṃ karṇaḥ mahāmanāḥ pāṇḍuputreṇa arjunena hastād avaśyaṃ haniṣyate | prayāhi śīghraṃ govinda sūtaputra-jighāṃsayā | “govinda! adhunā mama rathaḥ sajjīyatām; tasmin punaḥ uttamā aśvā yujyantām; mama tasmin viśāle rathe sarva-prakārāṇi astrāṇi śastrāṇi ca sajjīkṛtya nidhīyantām | aśvārūḍhaiḥ śikṣitāḥ paricāritāś ca aśvā ratha-sambandhi-upakaraṇaiḥ susajjitāḥ śīghram iha āgacchantu; bhavān ca sūtaputrasya vadha-icchayā kṣipram ito niṣkrāmatu”
Disse Sañjaya: “Ó Bhārata! Vendo Arjuna, o grande arqueiro, avançar, todos os seres se convenceram: ‘Agora Karṇa, o magnânimo, será certamente morto pela mão de Arjuna, filho de Pāṇḍu.’ ‘Vai depressa, Govinda, com a intenção de matar o filho do sūta. Govinda! Faz que meu carro seja preparado de novo; atrela-lhe os melhores cavalos; e, nesse meu vasto carro, dispõe e coloca toda espécie de armas e projéteis. Que os cavalos—treinados e exercitados por cavaleiros hábeis—venham aqui imediatamente, plenamente equipados com os aprestos do carro. E tu, desejoso de abater o filho do sūta, parte daqui sem demora.’”
संजय उवाच
The verse underscores the kṣatriya ethic of preparedness and decisive action in a justly undertaken battle: when the moment of confrontation arrives, hesitation is replaced by disciplined readiness—chariot, horses, and weapons—guided by clear intent and leadership.
Sañjaya reports that as Arjuna advances, everyone becomes certain Karṇa will be slain. Arjuna then urges Govinda (Kṛṣṇa) to ready the chariot immediately—yoke the best horses, arrange all weapons, and depart at once with the aim of killing Karṇa (the ‘sūta’s son’).