Shloka 32
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
कर्णस्य निधनाकाडुक्षी चिक्षेपातिबलो नदन् । तब अत्यन्त बलवान् महाबाहु भीमसेनने कर्णके वधकी इच्छासे द्वितीय मृत्युदण्डके समान एक भयंकर स्वर्णपत्रजटित परिघ हाथमें ले उसे गरजकर कर्णपर दे मारा ।। तमापततन्तं परिघं वज़्ाशनिसमस्वनम्
sañjaya uvāca | karṇasya nidhanākāṅkṣī cikṣepātibalo nadan | tadātyanta-balavān mahābāhuḥ bhīmasenaḥ karṇasya vadham icchan dvitīya-mṛtyudaṇḍa-samaṁ bhayaṅkaraṁ svarṇapatra-jaṭitaṁ parighaṁ haste gṛhītvā garjann eva karṇe prāharat || tam āpatantaṁ parighaṁ vajrāśani-sama-svanam |
Disse Sañjaya: Desejando a morte de Karṇa, o fortíssimo Bhīma rugiu e arremessou a sua arma. Então Bhīmasena, de longos braços—decidido a matar Karṇa—empunhou uma terrível clava de ferro incrustada com placas de ouro, como um segundo bastão da Morte, e, com um brado trovejante, golpeou na direção de Karṇa. A clava, ao desabar, ressoou como raio e relâmpago—imagem da força bélica incessante e mortífera, movida pela determinação pessoal.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how, in war, intention (icchā) and resolve can harden into a death-driven focus; the imagery of a 'second staff of Death' highlights the ethical gravity of violence and the inevitability of mortality when dharma collapses into total war.
Sanjaya describes Bhima, roaring with power and intent, seizing a gold-inlaid iron club (parigha) and striking at Karna; the weapon’s descent is compared to the sound and force of thunderbolt and lightning.