Shloka 15
दक्षिणेन च पश्चाच्च क्रुद्धो रुद्र: पशूनिव । तत्पश्चात् उन शत्रुओंका वध करके पुनः अर्जुनने कुपित हो उत्तर, दक्षिण और पश्चिमकी ओरसे आपकी सेनाका उसी प्रकार संहार आरम्भ किया, जैसे प्रलयकालमें रुद्रदेव पशुओं (जगतके प्राणियों)-का विनाश करते हैं ।। १४ ई ।। अथ पज्चालचेदीनां सूंजयानां च मारिष
sañjaya uvāca | dakṣiṇena ca paścācca kruddho rudraḥ paśūn iva | tatpaścāt śatrūṇāṃ vadhaṃ kṛtvā punar arjunaḥ kupito bhūtvottara-dakṣiṇa-paścimato diśaḥ prati tava senāyāḥ saṃhāram ārabhata, yathā pralayakāle rudradevaḥ paśūn (jagat-prāṇinaḥ) vināśayati | atha pāñcālacedīnāṃ sṛñjayānāṃ ca māriṣa |
Sañjaya disse: Enfurecido, como Rudra que, no tempo da dissolução cósmica, destrói os seres vivos, Arjuna—depois de matar seus inimigos—voltou, em ira, a dizimar o teu exército pelo norte, pelo sul e pelo oeste. Em seguida, ó venerável, voltou-se também contra os Pāñcālas, os Cedis e os Sṛñjayas.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unchecked wrath in war can resemble cosmic, indiscriminate destruction; even within a dharma-framed battle, the narrative warns of the moral and human cost when anger becomes the driving force.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna, after killing enemies, resumes a fierce assault, striking the Kaurava forces from multiple directions; his devastation is compared to Rudra’s annihilation at pralaya, and the narration moves toward the involvement of allied groups like the Pāñcālas, Cedis, and Sṛñjayas.