Shloka 56
Karṇa’s advance against the Pāṇḍava host; Arjuna’s clash with the Saṃśaptakas (कर्णस्य पाण्डवसेनाप्रवेशः—अर्जुनस्य संशप्तकसंप्रहारः)
प्रजापतिमखधघ्नाय प्रजापतिभिरीड्यते । नमः स्तुताय स्तुत्याय स्तूयमानाय शम्भवे,“आप देवताओंके अधिदेवता, धनुर्थधर और वनमालाधारी हैं। आपको नमस्कार है। आप दक्षप्रजापतिके यज्ञका विध्वंस करनेवाले हैं, प्रजापति भी आपकी स्तुति करते हैं, सबके द्वारा आपकी ही स्तुति की गयी है, आप ही स्तुतिके योग्य हैं तथा सब लोग आपकी ही स्तुति करते हैं। आप कल्याणस्वरूप शम्भुको नमस्कार है
prajāpatimakhadhvaṁsāya prajāpatibhir īḍyate | namaḥ stutāya stutyāya stūyamānāya śambhave ||
Duryodhana oferece a Śambhu (Śiva) um hino de entrega: “Salve a ti, o louvado e digno de louvor, sempre louvado. Tu és o destruidor do sacrifício de Dakṣa Prajāpati, e até os Prajāpatis te exaltam.” Na escuridão moral da guerra, o rei volta-se ao poder divino em busca de proteção e legitimidade, revelando como a devoção pode ser invocada para obter força mesmo quando a própria causa está eticamente comprometida.
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates Śiva as supremely praiseworthy and beyond ritual control: even Prajāpatis praise him, and he can overturn a sacrifice itself (Dakṣa’s yajña). Ethically, it highlights a Mahābhārata tension—devotion and divine power may be sought for protection, but such seeking does not automatically purify the seeker’s intentions or actions.
In the Karṇa Parva’s battle setting, Duryodhana utters a hymn to Śiva (Śambhu), invoking the well-known myth of Śiva destroying Dakṣa’s sacrifice. The praise functions as a plea for divine favor and strength amid the escalating war.