Karṇa-parva Adhyāya 19 — Saṃśaptaka–Trigarta Assault and Aindra-astra Counter
संजय उवाच भीष्मद्रोणकृपद्रौणिकर्णार्जुनजनार्दनान् | समाप्तविद्यान् धनुषि श्रेष्ठान् यान् मन्यसे रथान्
sañjaya uvāca—bhīṣma-droṇa-kṛpa-drauṇi-karṇārjuna-janārdanān | samāpta-vidyān dhanuṣi śreṣṭhān yān manyase rathān nṛpa ||
Sañjaya disse: “Ó rei, aqueles guerreiros—Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa, Aśvatthāmā, Karṇa, Arjuna e Janārdana (Śrī Kṛṣṇa)—que tu consideras plenamente instruídos, supremos no arco e preeminentes entre os combatentes de carro: a narrativa volta-se agora para um soberano que, desprezando até tais mestres como coisa ínfima diante de sua própria proeza, não reconhecia rei algum por seu igual, não suportava ser tido como apenas igual a Bhīṣma e Droṇa, e não queria admitir a mínima inferioridade diante de Kṛṣṇa e Arjuna. Esse rei Pāṇḍya, joia dos príncipes e o melhor entre os armados, enfureceu-se como Yama quando insultado e começou o morticínio das forças de Karṇa.”
संजय उवाच
The verse foregrounds a moral contrast between genuine mastery (complete learning and disciplined excellence in archery) and the corrosive force of pride. By listing the foremost warriors, it frames the ethical warning that arrogance can lead one to dismiss even the greatest, provoking reckless violence and escalating destruction in war.
Sañjaya addresses Dhṛtarāṣṭra and names the elite chariot-warriors—Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa, Aśvatthāmā, Karṇa, Arjuna, and Kṛṣṇa—whom the king considers supreme. The narration then pivots to describe a fiercely proud ruler who, after being insulted, becomes wrathful and begins attacking and killing soldiers in Karṇa’s army.