Shloka 9
चर्माणि वर्माणि मनोरमाणि प्रियाणि सर्वाणि शिरांसि चैव । चिच्छेद पार्थों द्विषतां सुयुक्त- बणि: स्थितानामपराड्मुखानाम्,कुन्तीकुमार अर्जुनने उत्तम रीतिसे छोड़े गये बाणोंद्वारा युद्धमें पीठ न दिखाकर सामने खड़े हुए शत्रुओंके धनुष, बाण, तरकस, प्रत्यंचा, हाथ, भुजा, हाथमें रखे हुए शस्त्र, छत्र, ध्वज, अश्व, रथ, ईषादण्ड, वस्त्र, माला, आभूषण, ढाल, सुन्दर कवच, समस्त प्रिय वस्तु तथा मस्तक--इन सबको काट डाला
carmāṇi varmāṇi manoramāṇi priyāṇi sarvāṇi śirāṃsi caiva | ciccheda pārtho dviṣatāṃ suyukta-bāṇiḥ sthitānām aparāṅmukhānām ||
Sañjaya disse: Então Pārtha (Arjuna), cujas flechas eram armadas com perícia e jamais falhavam o alvo, abateu os inimigos que o enfrentavam sem recuar—fendendo seus escudos e suas armaduras esplêndidas, seus bens mais queridos, e até mesmo suas cabeças.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic: opponents who do not flee (aparāṅmukha) are acknowledged as standing courageously, yet the warrior’s duty still drives decisive action. It reflects kṣatriya-dharma—valor, steadfastness, and lethal competence—while implicitly reminding the reader of war’s harsh moral cost.
Sañjaya narrates Arjuna’s onslaught: with expertly aimed arrows he severs the enemies’ defenses (shields, armor) and even their heads, emphasizing both Arjuna’s prowess and the intensity of the fighting in the Karṇa Parva.