Adhyaya 85

Verse 1

इस प्रकार श्रीमहाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत प्रतिज्ञापर्वमें युधिष्ठिरके सुसज्जित होनेसे सम्बन्ध रखनेवाला बयासीवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ ८२ ॥ अपना छा | अत-४-#क+ तग्रय्शीतितमो<ध्याय: अर्जुनकी प्रतिज्ञाको सफल बनानेके लिये युधिष्ठिरकी श्रीकृष्णसे प्रार्थना और श्रीकृष्णका उन्हें आश्वासन देना संजय उवाच ततो युधिष्छिरो राजा प्रतिनन्द्य जनार्दनम्‌ । उवाच परमप्रीत: कौन्तेयो देवकीसुतम्‌

Sañjaya disse: Então o rei Yudhiṣṭhira, filho de Kuntī, com o coração tomado de alegria, saudou respeitosamente Janārdana—Kṛṣṇa, filho de Devakī—e falou-lhe.

Verse 2

सुखेन रजनी व्युष्टा कच्चित्‌ ते मधुसूदन । कच्चिज्ज्ञानानि सर्वाणि प्रसन्नानि तवाच्युत,“मधुसूदन! क्या आपकी रात सुखपूर्वक बीती है? अच्युत! क्या आपकी सम्पूर्ण ज्ञानेन्द्रियाँ प्रसन्न हैं?”

«Ó Madhusūdana, tua noite transcorreu em conforto? Ó Acyuta, estão claras e serenas todas as tuas faculdades?»

Verse 3

वासुदेवो5पि तद्युक्त पर्यपृच्छद्‌ युधिष्ठिरम्‌ । ततश्न प्रकृती: क्षत्ता न्यवेदयदुपस्थिता:

Sañjaya disse: Vāsudeva (Śrī Kṛṣṇa) também, agindo conforme o momento pedia, interrogou Yudhiṣṭhira. Então o camareiro veio e informou que os principais oficiais do rei—ministros, o comandante e outros dignitários—estavam presentes e aguardavam audiência.

Verse 4

अनुज्ञातश्व राज्ञा स प्रावेशयत तं जनम्‌ । विराटं भीमसेनं च धृष्टद्युम्नं च सात्यकिम्‌

Sañjaya disse: Tendo obtido a permissão do rei, o porteiro fez entrar aquelas pessoas—Virāṭa, Bhīmasena, Dhṛṣṭadyumna e Sātyaki—bem como os demais líderes aliados e os filhos de Draupadī.

Verse 5

चेदिपं धृष्टकेतुं च द्रुपदं च महारथम्‌ | शिखण्डिनं यमौ चैव चेकितानं सकेकयम्‌

Sañjaya disse: Com a permissão do rei, o porteiro fez entrar o soberano de Cedi, Dhṛṣṭaketu, o grande guerreiro de carro Drupada, Śikhaṇḍin, os gêmeos (Nakula e Sahadeva), Cekitāna e o príncipe de Kekaya—junto com os demais heróis aliados que haviam vindo para ser recebidos.

Verse 6

युयुत्सुं चैव कौरव्यं पाञ्चाल्यं चोत्तमौजसम्‌ । युधामन्युं सुबाहुं च द्रौपदेयांश्व॒ सर्वश:

Sañjaya disse: “E Yuyutsu, da linhagem dos Kuru, e Uttamaujas, o herói dos Pāñcāla; e Yudhāmanyu e Subāhu; e também todos os filhos de Draupadī—tendo obtido a permissão do rei, o porteiro conduziu todos esses guerreiros para dentro.”

Verse 7

एते चान्ये च बहव: क्षत्रिया: क्षत्रियर्षभम्‌ । उपतस्थुर्महात्मानं विविशुश्चासने शुभे,ये तथा और भी बहुत-से क्षत्रियशिरोमणि महात्मा युधिष्ठिरकी सेवामें उपस्थित हुए और सुन्दर आसनपर बैठे

Sañjaya disse: “Estes, e muitos outros kṣatriyas também, aproximaram-se para servir o grande-souled, o ‘touro’ entre os kṣatriyas (Yudhiṣṭhira), e entraram e tomaram assento no trono auspicioso.”

Verse 8

एकस्मिन्नासने वीरावुपविष्टौ महाबलौ । कृष्णश्न युयुधानश्व महात्मानौ महाद्युती,महाबली और महातेजस्वी महात्मा श्रीकृष्ण और सात्यकि ये दोनों वीर एक ही आसनपर बैठे थे

Sañjaya disse: “Num só assento estavam sentados dois heróis de grande força—Kṛṣṇa e Yuyudhāna (Sātyaki)—ambos magnânimos e radiantes de poder.”

Verse 9

ततो युधिष्ठिरस्तेषां शृण्वतां मधुसूदनम्‌ | अब्रवीत्‌ पुण्डरीकाक्षमाभाष्य मधुरं वच:,तब युधिष्ठिरने उन सब लोगोंके सुनते हुए कमलनयन भगवान्‌ मधुसूदनको सम्बोधित करके मधुर वाणीमें कहा--

Então Yudhiṣṭhira, enquanto todos os presentes escutavam, dirigiu-se a Madhusūdana—Kṛṣṇa de olhos de lótus—e falou-lhe com palavras suaves e doces.

Verse 10

एकं॑ त्वां वयमाश्रित्य सहस्राक्षमिवामरा: । प्रार्थयामो जयं युद्धे शाश्वतानि सुखानि च

Sañjaya disse: “Apoiando-nos somente em ti—assim como os deuses se abrigam em Indra, o de mil olhos—rogamos alcançar a vitória nesta guerra e também felicidade duradoura.”

Verse 11

त्वं हि राज्यविनाशं च द्विषद्धिश्न निराक्रियाम्‌ क्लेशांश्व विविधान्‌ कृष्ण सर्वास्तानपि वेद न:

Sañjaya disse: “Ó Krishna, tu bem conheces tudo o que nos sucedeu — como nossos inimigos arruinaram o nosso reino, nos submeteram à humilhação e nos infligiram muitas espécies de sofrimento.”

Verse 12

त्वयि सर्वेश सर्वेषामस्माकं भक्तवत्सल | सुखमायत्तमत्यर्थ यात्रा च मधुसूदन,“भक्तवत्सल सर्वेश्वर! मधुसूदन! हम सब लोगोंका सुख और जीवन-निर्वाह पूर्णरूपसे आपके ही अधीन है

Sañjaya disse: “Ó Senhor de todos, terno para com os teus devotos! Ó Madhusūdana! O bem-estar de todos nós — nossa felicidade e até a própria continuidade da vida — depende inteiramente de ti.”

Verse 13

स तथा कुरु वार्ष्णेय यथा त्वयि मनो मम । अर्जुनस्य यथा सत्या प्रतिज्ञा स्थाच्चिकीर्षिता,4वार्ष्णेय! हमारा मन आपमें ही लगा हुआ है। अतः आप ऐसा करें, जिससे अर्जुनकी अभीष्ट प्रतिज्ञा सत्य होकर रहे

Sañjaya disse: “Ó Vārṣṇeya (Krishna), age de tal modo que minha mente permaneça fixa em ti, e que o voto pretendido por Arjuna se mantenha firme e se cumpra em verdade.”

Verse 14

स भवांस्तारयत्वस्माद्‌ दुःखामर्षमहार्णवात्‌ । पार तितीर्षतामद्य प्लवो नो भव माधव

Sañjaya implora a Mādhava: “Que nos faças atravessar este vasto oceano de dor e de ressentimento ardente. Para todos nós, que hoje ansiamos alcançar a outra margem, torna-te o nosso barco. Só tu deves livrar-nos deste perigo.”

Verse 15

न हि तत्‌ कुरुते संख्ये रथी रिपुवधोद्यत: । यथा वै कुरुते कृष्ण सारथिर्यत्नमास्थित:,'श्रीकृष्ण! संग्राममें शत्रुवधके लिये उद्यत हुआ रथी भी वैसा कार्य नहीं कर पाता, जैसा कि प्रयत्नशील सारथि कर दिखाता है

Sañjaya disse: “Ó Krishna, no aperto da batalha, nem mesmo um guerreiro de carro, decidido a matar o inimigo, consegue fazer o que Krishna, o cocheiro, realiza quando se empenha com esforço vigilante.”

Verse 16

यथैव सर्वास्वापत्सु पासि वृष्णीन्‌ जनार्दन । तथैवास्मान्‌ महाबाहो वृजिनात्‌ त्रातुमहसि

Sañjaya disse: “Ó Janārdana, assim como proteges os Vṛṣṇis em toda calamidade, assim também, ó de braços poderosos, deves resgatar-nos deste perigo.”

Verse 17

त्वमगाधे5प्लवे मग्नान्‌ पाण्डवान्‌ कुरुसागरे । समुद्धर प्लवो भूत्वा शड्खचक्रगदाधर

Sañjaya disse: “Ó Senhor que empunhas a concha, o disco e a maça! Os Pāṇḍavas afundaram no oceano dos Kurus, profundo e sem margens, onde não há barco. Torna-te tu mesmo a sua jangada e ergue-os—livra-os deste perigo.”

Verse 18

नमस्ते देवदेवेश सनातन विशातन । विष्णो जिष्णो हरे कृष्ण वैकुण्ठ पुरुषोत्तम,'शत्रुनाशक! सनातन देवदेवेश्वर! विष्णो! जिष्णो! हरे! कृष्ण! वैकुण्ठ! पुरुषोत्तम! आपको नमस्कार है

Salve a ti, ó Deus dos deuses, o Eterno, destruidor do mal! Ó Viṣṇu, Jishṇu, Hari, Kṛṣṇa, Vaikuṇṭha, Puruṣottama—recebe a minha reverente saudação.

Verse 19

नारदस्त्वां समाचख्यौ पुराणमृषिसत्तमम्‌ | वरदं शार््रिणं श्रेष्ठ तत्‌ सत्यं कुरू माधव

Sañjaya disse: “Ó Mādhava, o sábio divino Nārada proclamou-te como o Nārāyaṇa primordial, o melhor entre os ṛṣis—supremo, doador de dádivas, portador do arco Śārṅga. Ó Mādhava, faze verdadeira a sua declaração.”

Verse 20

इत्युक्त: पुण्डरीकाक्षो धर्मराजेन संसदि । तोयमेघस्वनो वागम्मी प्रत्युवाच युधिछ्िरम्‌

Sañjaya disse: Quando Dharma-rāja Yudhiṣṭhira falou assim na assembleia real, Kṛṣṇa, o de olhos de lótus (Puṇḍarīkākṣa), célebre pela excelência de sua fala, respondeu a Yudhiṣṭhira com voz profunda, ressoante como nuvem carregada de chuva.

Verse 21

वायुदेव उवाच सामरेष्वपि लोकेषु सर्वेषु न तथाविध: । शरासनधर: कश्चिद्‌ यथा पार्थो धनञज्जय:

Vāyudeva disse: “Ó rei, mesmo através de todos os mundos—sim, até no meio da batalha—não se encontra arqueiro de tal espécie; ninguém empunha o arco com tamanha mestria como Pārtha Dhanañjaya (Arjuna), filho de Kuntī.”

Verse 22

वीर्यवानस्त्रसम्पन्न: पराक्रान्तो महाबल: । युद्धशौण्ड: सदामर्षी तेजसा परमो नृणाम्‌,वे शक्तिशाली, अस्त्रज्ञानसम्पन्न, पराक्रमी, महाबली, युद्धकुशल, सदा अमर्षशील और मनुष्योंमें परम तेजस्वी हैं

Vāyu disse: “Ele é dotado de vigor heroico e plenamente munido do domínio das armas; é valente e de grande força. Hábil e ardente na batalha, jamais tolera afronta, e entre os homens é o primeiro em esplendor.”

Verse 23

स युवा वृषभस्कन्धो दीर्घबाहुर्महाबल: । सिंहर्षभगति: श्रीमान्‌ द्विषतस्ते हनिष्यति

Ele é um jovem de ombros como os de um touro, de longos braços e grande força. Seu porte é nobre como o do leão; é pleno de esplendor; por isso, sem falta, abaterá os teus inimigos.

Verse 24

अहं च तत्‌ करिष्यामि यथा कुन्तीसुतो<र्जुन: । धार्तराष्ट्रस्य सैन्यानि धक्ष्यत्यग्निरिवेन्धनम्‌

Vāyudeva disse: “Eu também agirei de tal modo que Arjuna, filho de Kuntī, queime os exércitos da linhagem de Dhṛtarāṣṭra—como o fogo consome o combustível.”

Verse 25

अद्य तं॑ पापकर्माणि क्षुद्रें सौ भद्रघातिनम्‌ । अपुनर्दर्शनं मार्गमिषुशि: क्षेप्स्यतेडर्जुन:

Hoje Arjuna, com suas flechas, lançará Jayadratha—esse vil praticante de atos pecaminosos, assassino de Abhimanyu, filho de Subhadrā—ao caminho sem retorno, onde, uma vez ido, não mais se torna a ver este mundo.

Verse 26

तस्याद्य गृध्रा: श्येनाश्न चण्डगोमायवस्तथा । भक्षयिष्यन्ति मांसानि ये चान्ये पुरुषादका:,आज गीध, बाज, क्रोधमें भरे हुए गीदड़ तथा अन्य नरभक्षी जीव-जन्तु जयद्रथका मांस खायेंगे

Vāyu disse: “Hoje, abutres e falcões, bem como chacais ferozes, junto de outras criaturas devoradoras de homens, hão de comer a sua carne.” A fala enquadra o horror moral do campo de batalha: a violência injusta não culmina em honra, mas na degradação de tornar-se carniça—um severo aviso sobre as consequências do adharma na guerra.

Verse 27

यद्यस्य देवा गोप्तार: सेन्द्रा: सर्वे तथाप्यसौ । राजधानीं यमस्याद्य हत: प्राप्स्यति संकुले

Ainda que todos os deuses—Indra incluído—viessem como seus protetores, mesmo assim ele será morto hoje no aperto da batalha e, sem falta, alcançará a cidade régia de Yama. A afirmação ressalta a inevitabilidade de uma morte destinada quando o ímpeto moral e kármico da guerra já amadureceu.

Verse 28

निहत्य सैन्धवं जिष्णुरद्य त्वामुपयास्यति । विशोको विज्वरो राजन्‌ भव भूतिपुरस्कृत:,राजन! आज विजयशील अर्जुन जयद्रथको मारकर ही आपके पास आयेंगे, आप ऐश्वर्यसे सम्पन्न रहकर शोक और चिन्ताको त्याग दीजिये

Vāyu disse: “Tendo abatido o Saindhava (Jayadratha), Jishnu (Arjuna) virá a ti hoje. Ó Rei, livra-te do luto e da ansiedade febril; permanece firme, com a prosperidade à tua frente.”

Verse 83

इति श्रीमहाभारते द्रोणपर्वणि प्रतिज्ञापर्वणि श्रीकृष्णवाक्ये ऋ%यशीतितमो<ध्याय: ।। ८३ ।। इस प्रकार श्रीमहाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत प्रतिज्ञापर्वमें श्रीकृष्णवाक्यविषयक तिरासीवाँ अध्याय पूरा हुआ

Assim, no Śrī Mahābhārata, dentro do Droṇa Parva, na seção chamada Pratijñā Parva, chega ao fim o octogésimo quinto capítulo, centrado nas palavras de Śrī Kṛṣṇa. (Este é o colofão que assinala a conclusão do adhyāya.)