भीष्मं शान्तनवं दृष्टवा विशीर्णकवचध्वजम् । कुरव: पर्यवर्तन्त पाण्डवाश्न विशाम्पते
bhīṣmaṃ śāntanavaṃ dṛṣṭvā viśīrṇakavacadhvajam | kuravaḥ paryavartanta pāṇḍavāś ca viśāṃpate prajānātha ||
Sañjaya disse: Ao ver Bhīṣma, filho de Śāntanu, com a armadura estilhaçada e o estandarte rasgado — ó senhor do povo, protetor dos súditos —, tanto os Kurus quanto os Pāṇḍavas voltaram-se e ficaram de pé ao seu redor. A cena ressalta como, mesmo em meio à batalha implacável, a queda ou o enfraquecimento de um ancião venerado suspende por um instante a hostilidade e atrai ambos os lados a um reconhecimento comum de sua grandeza, do dever e do custo trágico da guerra.
संजय उवाच
Even in a righteous war framed by duty, the sight of a venerable elder brought low evokes a shared moral pause: respect for greatness and the recognition that victory is inseparable from suffering. The verse highlights how dharma includes reverence and restraint, not merely combativeness.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīṣma—Śāntanu’s son—has been seen with his armor and banner badly damaged. In response, both the Kaurava and Pāṇḍava forces turn and gather around him, surrounding him on the battlefield.