Shloka 5
अध्वर्यु–यति संवादः
Adhvaryu–Yati Dialogue on Svabhāva, Ahiṃsā, and Mokṣa
नित्यस्य चैतस्य भवन्त्यनित्या निरीक्ष्यमाणस्य बहुस्वभावान् | न सज्जते कर्मसु भोगजालं दिवीव सूर्यस्य मदूखजालम्,जिनका स्वभाव बहुत प्रकारका है, उन इन्द्रिय आदिको देखनेवाले इस नित्यस्वरूप आत्माके लिये सब भोग अनित्य हो जाते हैं। अतः वे भोगसमुदाय उस विद्वानको उसी प्रकार कर्मोमें लिप्त नहीं कर सकते, जैसे आकाशमें सूर्यकी किरणोंका समुदाय सूर्यको लिप्त नहीं कर सकता
nityasya caitasya bhavantyanityā nirīkṣyamāṇasya bahusvabhāvān | na sajjate karmasu bhogajālaṃ divīva sūryasya marūcijālam ||
Para este Si mesmo, eterno, que apenas observa o jogo de muitas naturezas dos sentidos e de seus objetos, todos os gozos são vistos como impermanentes. Por isso, a teia dos prazeres não pode enredar o sábio nas ações—assim como a expansão dos raios do sol no céu não mancha nem prende o próprio sol.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The Self is eternal and functions as a witness; when one abides in this standpoint, sense-enjoyments are recognized as impermanent and lose their power to bind. Thus, even while actions occur, the wise are not inwardly entangled—like the sun remaining untouched by its own rays.
A Brahmin speaker instructs on inner freedom: by discerning the observing Self distinct from the changing senses and pleasures, one avoids attachment and karmic bondage. The verse uses a vivid simile—sun and rays—to illustrate non-contamination amid activity.